Categorie Stadsleven

Brandhaardburen

“Hé, ouwe rioolrat, jou moet ik net hebben!”. De stem die dit zegt herken ik uit duizenden. Met een diepe zucht sluit ik onze fietsenstalling, draai me om en kijk in het verwilderde gelaat van mijn buurman Nick. “Heb je een vacature bij Ongehoord Nederland voor me gevonden?”, vraag ik cynisch. “Dat niet”, grijnst hij, “maar ik kom je wel waarschuwen voor een enorme brandhaard”. Even klaart mijn gemoed op. “Je hebt eindelijk ontdekt dat de klimaatcrisis echt is?”, informeer ik. “Ben je gek!”, schatert hij het uit. “Ik geloof niet meer in sprookjes. Ik ben wakker, weet je nog? Niet woke!”.

“Waar wil je me dan wél voor waarschuwen?”, dring ik aan, in de hoop zijn Thierryaanse predicaties enigszins te beteugelen. “Nou gewoon”, antwoordt hij nonchalant...

Lees meer

Kruistocht

“Ja, maar wat hebben wij eraan?”. In de weken na de bewonersvergadering van Rustenburg Oostbroek is deze avond nog steeds het gesprek van de dag. Zoals bij deze twee vrouwen, in een pad van de plaatselijke Albert Heijn. “Al die politici preken voor eigen parochie”, concludeert de eerste dame. “Nou, vooral die éne van de PVV”, corrigeert haar gesprekspartner.

‘Die éne van de PVV’ heet Sebastian Kruis. Met één a inderdaad, voor u denkt dat ik een schrijffout maak. Een bijzonder kind en een opvallende verschijning deze avond. Dat laatste moet u overigens niet al te positief opvatten. Je hebt zo van die vrienden bij wie je geen vijanden nodig hebt. Het Engelstalige gezegde “Keep Your Friends Close And Your Enemies Closer” gaat zeker niet op voor Sebastian Kruis...

Lees meer

Rustplaatssamaritaan

Aangezien het kerkhof Sint Barbara zich sinds enige maanden op mijn werk-woonroute bevindt, heb ik de zorgen over het familiegraf van de vorige generaties Tangel op mij genomen. Dit kan echter alleen op vrijdag, daar de krappe openingstijden van deze rustplaats de rest van de week ernstig overlappen met mijn eigen arbeidsuren. De aanhoudende droogte dezer dagen doen mij deze middag het ergste vrezen, maar eenmaal aangekomen bij de tombe der Tangels, glimlacht het aanwezige sextet violen mij fris en vrolijk toe. “Ze hebben al water gehad”, bromt een stem achter mij droogjes. Ik draai me om en twee grafrijen verder staat een kleine, doch fier grijze man, getooid met alpinopet op de schedel en een zwartleren jasje over de schouders...

Lees meer

Grafgedankt

Op het informatiebord bij de ingang van Oud Eik en Duinen staat de ruiming van mijn oma’s graf nog steeds niet aangekondigd, maar de voorbereidende werkzaamheden zijn inmiddels zo ver gevorderd, dat een schriftelijke bevestiging niet meer lijkt dan een administratieve formaliteit. De plekken tegenover haar zijn dit voorjaar al vrijgemaakt voor nieuwe gasten en het rijtje waar mijn oma nu nog ligt is dit najaar ontdaan van alle bloemrijke franje. Hiervoor moet men een ernstig giftig goedje gebruikt hebben, want tot mijn grote schrik zag ik binnen enkele dagen een stevige plantenweelde verschrompelen tot een zielige verzameling dode takken.

Zelfs het eenzame rotsplantje, dat al twaalf jaar lang moedig het warme schijnsel van de eerste lentezon afwachtte om tot bloei te komen, streek plotse...

Lees meer

Vlaginstructie

Mevrouw Lange, mijn juf uit groep 7 van de basisschool, had haar adolescente jaren doorgebracht in een Jappenkamp op het toenmalig Nederlands Indië. Een oorlogstrauma hield ze hier niet aan over, maar wel zou ze de rest van haar leven een grotere waarde blijven hechten aan 15 augustus als officiële einddatum van de Tweede Wereldoorlog, dan aan onze nationale bevrijdingsdag op 5 mei.

De moeder van mevrouw Lange sleet de laatste jaren van haar leven in zo’n Haags verzorgingshuis dat de lotsbestemming van haar clientèle al subtiel in het naamplaatje boven het huisnummer gebeiteld heeft...

Lees meer

Spuipleinproblematiek

Het wachten op het definitieve ontwerp voor ons Haagse Spuiplein is nu dan echt begonnen. Ik ben benieuwd of de wensen van de lokale bevolking worden meegewogen. Tot gisteravond was het voor elke bewoner van de Hofstad mogelijk zijn of haar zienswijze in te brengen. Na het debacle met het steeds meer miljoenen verslindende cultuurpaleis Amare, geeft het stadsbestuur zijn ingezetenen graag het idee dat zij ook iets over de besteding van hun resterende gemeentebelastinggeld te vertellen hebben. Een douceurtje in natura, zeg maar.

Nu moet ik eerlijk toegeven: de ontwerptekeningen zijn hoopgevend, al doen ze me ook wel een beetje denken aan de Wachttorenillustraties waarmee Jehova’s Getuigen ons een inkijkje willen geven op het toekomstbeeld van een Aards paradijs...

Lees meer

Avondjas

“Verwacht jij iemand?”, vroeg mijn vrouw deze zaterdagmiddag bij het klingelen van onze deurbel. “Niet dat ik weet”, antwoordde ik, “maar ik ga wel even kijken.” Na het openen van de voordeur stond ik oog in oog met de achterzijde van een feloranje thuisbezorgdjas. “Sorry, wij hebben niets besteld”, sprak ik verbaasd. “Dat weet ik”, grinnikte een vervormd stemmetje, waarna het gestalte zich omdraaide. “Zo ouwe rioolrat, wat vind je van mijn nieuwe werkkleding?”, schaterde het stemgeluid van buurman Nick over het portiek. “Ik moet toch wat nu dat drinkhol van mij al twee maanden op zijn gat ligt”, verklaarde hij zich nader. “Nog een geluk dat je dan bezorger geworden bent”, constateerde ik...

Lees meer

De Philips enclave aan de Televisiestraat

“Ik wist dat de sluiting er aan zat te komen, dus ben ik eind 1992 vertrokken”, vertelt de 86-jarige Jaap van Beek, die van 1950 tot 1992 bij de Haagse tak van Philips Telecommunicatie (PTI) werkte. “Als je de opbouw hebt meegemaakt, dan wil je de afbraak niet lijfelijk ondervinden.”

Als jochie van zestien meldde Van Beek zich in 1950 bij het telecommunicatiebedrijf, dat toen nog deels gevestigd was in een fabriekshal aan de Stortenbekerstraat. “Ik had gesolliciteerd voor de gereedschapsmakerij en ook verwacht dat ik daar terecht zou komen”, herinnert de voormalig medewerker zich. “Bij mijn sollicitatiegesprek had ik ook een paar tekeningen meegenomen en die waren blijkbaar zo goed, dat ik direct op de tekenkamer werd geplant. Direct het moeilijke werk, zeg maar...

Lees meer

“Stokvis had heel Den Haag in zijn zak”

“In het Den Haag van mijn tijd reden ‘s ochtends de vrachtwagens met grondstoffen de stad in, om ‘s avonds met afgewerkte producten de stad weer uit te gaan. Nu zie ik alleen vuilniswagens en afgevoerd bouwafval”, constateert de 75-jarige Wim van Wezel. In de gloriedagen van de Haagse industrie, was hij verantwoordelijk voor de verkoop van gereedschappen bij handelsfirma Stokvis aan de Herengracht.

“Het bedrijf was gevestigd in een monumentaal pand”, herinnert de voormalig medewerker zich. “Ik was zestien en moest werken voor geld in het huishouden. Mijn moeder ging mee en voerde het sollicitatiegesprek. Wat moest ik zeggen? Ik had helemaal geen zin om te gaan werken en had eigenlijk naar de HBS gewild. Ik werd aangenomen als jongste bediende in het archief...

Lees meer

Kritiekmodel

“Zo, ouwe rioolrat”, hoor ik achter me als ik ons portiek op wil lopen. Niet zozeer de geuzennaam zelf, als wel de stem die het uitspreekt, doen mijn nekharen defensief rijzen. Als ik me omdraai, kijkt onze coronakritische buurman Nick mij breedgrijnzend aan. “Jou moest ik net hebben!”, gromt hij. “Dat kan ik me nou niet voorstellen”, reageer ik cynisch, want onze leefwereld kent weinig overeenkomsten. Even kijkt Nick argwanend om zich heen, stapt daarna ongevraagd het comfort van mijn anderhalvemeterzone binnen en fluistert dan op samenzweerderige toon: “Ik kan jou bewijzen dat dit allemaal een complot is.” “Wat allemaal precies?”, vraag ik quasi onnozel, want net als u voel ik waar dit gesprek heengaat. “Die hele coronacrisis natuurlijk!”, sputtert de buurman...

Lees meer