Kerriekip

De transformatie van schoolgebouw naar appartementencomplex vordert gestaag. De lage hekjes rond het schoolplein aan de Capadosestraat stonden er al in mijn prilste jeugd, maar afgaand op hun geknakte staat van dienst, vrees ik dat ze de aanstaande oplevering van het huizenblok niet zullen overleven. Wandelend over de gehavende tegels, realiseer ik me hoe dit geheel van hek en steen de stille getuige is van mijn eerste lompe stapjes op de hindernisbaan der liefde tijdens de koude lente van 1990. Ik was 7 jaar, zat in groep 3 en de heersende rage op het schoolplein waren geen knikkers of plakplaatjes, maar gymnastische oefeningen als touwtje springen en handstand...

Lees meer

Bewaakt & Bewoond

Voor een journalist ben ik soms iets te naïef. Mijn vrouw en ik wonen bijvoorbeeld al tien jaar tegenover een leegstaande kerk en al even lang is er getouwtrek tussen de gemeente, de wijkbewoners en de projectontwikkelaar over de toekomstige bestemming van dit bouwwerk. Afgelopen najaar verwees de gemeente de meest recente nieuwbouwplannen naar de prullenbak, waarop de eigenaar van het gebouw, om te voorkomen dat zijn bezit ten prooi zou vallen aan allerlei krakerige individuen, de firma ‘Bewaakt & Bewoond’ inschakelde. Dit huisvestingsagentschap, dat zich op papier hard maakt voor betrouwbaar en flexibel beheer van leegstaand vastgoed, plaatste twee geschikte kandidaten ter bewaking in de pastorie en een nieuw decennium vol getouwtrek leek in alle rust aan te kunnen vangen.

Zoals ik u al...

Lees meer

Ada

De gesloten jaloezieën achter het raam van inloophuis Het Kompas aan de Apeldoornselaan bieden de argeloze passant een troosteloze aanblik. Niet dat deze oecumenische huiskamer voor mij een regelmatig gefrequenteerd toevluchtsoord was, maar het bood nog altijd een tastbare herinnering aan Ada, die voor haar spirituele voedingsstof de weg naar dit gebedshuis wél wist te vinden. Dit alles oogt overigens zweveriger dan ze in de omgang was, want Ada deelde haar geloofsovertuiging zelden met derden. Voor de buitenwacht was zij vooral een geboren en getogen Scheveningse, die rechtvaardigheid boven de lieve vrede stelde en van haart hart geen moordkuil maakte...

Lees meer

De vergeelde bioscopen van Het Oude Centrum

Argeloos lopen we er aan voorbij. Er is dan ook niets te zien aan de grauwe gevel wat het op of omkijken waard is. Toch waren Boekhorststraat 98 en 102 ooit prominente pleisterplaatsen voor de bewoners in het Oude Centrum, maar de hoogtijdagen van bioscopen als Hollywood en Roxy liggen inmiddels in het verre verleden.

Voor velen is het een icoon uit de jaren vijftig en zestig, maar de daadwerkelijke opening van bioscoop Roxy is al in 1932. “Die naam heeft het gehouden tot het in 1976 werd gesloten”, vertelt Elisa Mutsaers van Film Atelier Den Haag. “Eigenaar van Roxy in de jaren dertig was de Joodse bioscoopdirecteur Hermann Bedak. Zijn dochter Rebecca studeerde vlak voor de Tweede Wereldoorlog af aan de rechtenfaculteit in Leiden, waarna zij naar Londen is gegaan...

Lees meer

Theaterverval

West End, Metropole, of het Rembrandt Theater: het zijn namen die nog altijd een stroom aan nostalgische bijdragen genereren op sociale media. Vijf jaar geleden verscheen op deze site een verhaal over het “Smaak van Laak” festival, dat gehouden werd in het voormalig Rembrandt Theater aan het Lorentzplein. Ter illustratie werden twee foto’s toegevoegd van de “huidige” toestand, en dankzij deze twee foto’s is dit artikel één van de meest gelezen stukjes op haagsemarc.nl.

Die foto’s zijn inmiddels een eigen leven gaan leiden. Ik kom ze regelmatig in desastreus lage resolutie tegen op internet. De foto’s kwamen destijds rechtstreeks uit de camera en waren nooit bewerkt...

Lees meer

Buitenwacht

Het is iedere ochtend, vlak na negen uur, dezelfde vraag: “Mag ik mijn spullen hier even neerzetten?” Het antwoord is steevast dezelfde hoofdknik. Ze bedankt beleefd, plaatst haar reiskoffer in een hoekje naast de balie en schuifelt stilletjes de winkel binnen. Ook haar aankopen zijn elke dag hetzelfde. Vier harde broodjes, beleg en genoeg pakjes fruitsap om aan de richtlijnen van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid te voldoen.

Het is het enige verzetje dat de dag haar biedt, want zodra ze haar aankopen zorgvuldig heeft ingepakt en de winkel weer verlaat, zit er voor haar niets meer op dan wachten. Dat wachten doet ze achterin de tuin van de Nieuwe Kerk...

Lees meer

Leesluiheid

Al jaren gaat onze wijk gebukt onder een onmetelijke parkeerdruk, al had ik daar zelf nauwelijks last van. Aan het eind van een werkdag vond ik vrijwel strijk en zet een lege plek voor ons portiek, maar een nachtelijke uitspatting kon er wel eens toe leiden dat ik minutenlang rondjes moest rijden, eer ik eindelijk een beschikbaar fietsnietje tegenkwam om mijn dierbare tweewieler tegenaan te parkeren. Meestal was die plek zo’n drie straten van mijn huis.

Het stallen van een fiets in de open lucht heeft zo zijn nadelen. De seizoenen botvieren vierentwintig uur per dag hun verwoestende krachten op het hulpeloze rijwiel, dat zich tegelijkertijd kan verheugen op de ongevraagde belangstelling van dubieus handelaarsgespuis...

Lees meer

Doorstroomstatus

We hebben een nieuw buurmeisje aan de overkant. Ze geeft een sprankje flair aan onze straat, die sinds enkele maanden de uitstraling heeft van een klavier vol ontbrekende toetsen. Nu is dit geen vreemd verschijnsel in onze buurt, want Rustenburg – Oostbroek is een doorstroomwijk. De meeste bewoners weten dit niet, omdat ze hier net zijn neergestreken, of het interesseert ze niet meer, omdat ze op het punt staan te vertrekken. Die verhuisgolf heeft onze straat lang weten te mijden, maar sinds enkele maanden rijden de verhuiswagens af en aan, vaak gevolgd door aannemersbusjes, die met veel kabaal het innerlijk én uiterlijk van de vrijgekomen percelen onherroepelijk aanpassen aan de eisen van de moderne tijd.

Het begon in december...

Lees meer

Splijtoogjes

Heeft u al eens bijvangstvis gegeten? Vorig jaar rond deze tijd ving ik het bericht op dat de Europese Unie een zogenaamde aanlandplicht in wil stellen, om zo te voorkomen dat schippers hun ongewenst gevangen zeevruchten terugwerpen in het water. Enkele visrestaurants in de haven zagen wel brood in deze exotische restproducten, maar ik kom helaas te weinig in Scheveningen om te weten of dit initiatief inmiddels al van de grond is gekomen.

In het buitenland lopen ze wat dat betreft mijlenver op ons voor. Nog scherp herinner ik mij die zomervakantie in Frankrijk, ruim twintig jaar geleden. De kaart van het restaurant vermeldde een ‘assiette de friture de fruits de mer’, wat eigenlijk veel te veel woorden zijn voor een verzameling minuscule gefrituurde zeevruchten...

Lees meer

Hommage Aan Het Alledaags Product

Stofzuigers, radio’s, en kattenbrokjes. Op het eerste gezicht hebben deze producten niets met elkaar te maken en toch hebben ze een gezamenlijke overeenkomst: ze behoren op de één of andere manier allemaal tot het Haags Industrieel Erfgoed. Kunsthistoricus Koos Havelaar schreef er het imposante boek ‘Bewaard en Bewonderd’ over, dat menig Hagenaar zal onderdompelen in een nostalgisch bad.

De Solex, een typisch product dat met name oudere Hagenaars nog zeer aanspreekt. “Eigenlijk is deze bromfiets van oorsprong een Frans product”, doceert Havelaar, “maar voor de Nederlandse markt werden ze gebouwd bij Van der Heem in de Binckhorst. Dat hebben ze zo’n vijftien jaar gedaan en in die tijd zijn er ruim 700.000 geproduceerd...

Lees meer